Van de voorzitter; de tweede fase

In 1998 werd in Nederland de “tweede fase” ingevoerd. Deze verandering is onder andere doorgevoerd met het oog op het verbeteren van de zelfstandigheid van de leerling. Dit zou, volgens de geleerden, resulteren in een verbeterde voorbereiding op de toekomst. De verandering zorgde echter voor verdeeldheid, met name binnen de leraren. Een deel van de leraren kon “hun leerlingen” niet loslaten, een ander deel verstopte zich in de kantlijn. Afwachtend en reactief. Vaak wordt er ook nu nog door ouders gemopperd dat de school hun zoon of dochter “het maar laat uitzoeken”, ofwel: hun kroost is nog te jong voor de zelfstandigheid die gevraagd wordt.

Misschien zitten wij, met Eksplosion ’71, nu ook wel in diezelfde tweede fase. Op ons meest recente dieptepunt, in juni 2015, kende onze vereniging nog maar net 70 leden. Tijd dus voor een andere aanpak, een frisse wind, een “nieuwe start”. De eerste fase werd goed doorlopen. Leden en oud leden stonden als leraren op om de vereniging aan de hand mee te nemen. Met de pieken en dalen van een brugklasser sloeg de vereniging zich er doorheen. “It does not matter how deep you fall, what matters is how high you bounce back.”

De twee daaropvolgende seizoenen werd het weer rustig binnen de vereniging, de storm was gaan liggen. Er waren voldoende trainers, het bestuur en de commissies waren grotendeels gevuld en de leden bleken tevreden. Het ledenaantal stijgt door naar circa 125. Een fantastisch resultaat uiteraard. Nieuwe en oud-leden weten onze vereniging (terug) te vinden. We zijn er weer voor iedereen: de Eksplosion familie. We bounced back!

Misschien was de storm wel een storm in een glas water. Was het een dipje, niet zo erg. Maar nu deze storm is gaan liggen, durf ik me hardop af te vragen of het glas nu halfvol of halfleeg is. Ik ben er nog niet over uit. De overgang van de eerste naar de tweede fase is geen gemakkelijke. Ook wij kunnen de zelfstandigheid niet aan. We moeten en gaan door, net als die leerling op weg naar de toekomst. Maar ik hoop dat wij onderweg een aantal leraren tegenkomen die uit de kantlijn durven te stappen en ons de hand willen reiken. Want zonder deze reikende handen is ons glas helaas halfleeg. Maar met het juiste enthousiasme van jullie, onze leden, ouders van (jeugd)leden en overige vrijwilligers, kunnen we zelfs op weg om het glas weer helemaal te vullen. Want wees nou eerlijk, wij kunnen samen toch meer bereiken dan een halfvol glas?

Dank aan iedereen die de afgelopen jaren, ook in de moeilijke tijden, zijn hand heeft willen reiken. Jullie zijn de leraren over wie de leerlingen over een aantal jaren nog zullen spreken. Niets dan lof. Ik hoop dat jullie je nog lang blijven inzetten, zodat we aan jullie hand de tweede fase mogen doorlopen. Op weg naar een fantastische toekomst. En wie weet stappen er door jullie wel meer leraren uit de kantlijn. Het zou geweldig zijn.

William Weijmans